Huub, 29 juli 2008
Nederland , Utrecht

Er was eens

Er was eens een jongen, een jongen geobsedeerd door het Amerikaanse tiener leven. Een jongen die precies een jaar geleden zijn droom werkelijkheid zag worden. Maar zelfs dromen zijn niet gratis, hij moest er een hoop voor opgeven, vrienden, familie en alles wat hem vertrouwd was.

Toen hij voor het eerst uit het vliegveld stapte wist hij zeker dat zijn droom was uitgekomen. Hij keek zijn ogen uit, dit was het dan, dit was echt Amerika. Hij was er dan eindelijk. Binnen een dag was hij van het kleine, saaie Nederland naar het grote, betoverende Amerika verhuist. De eerste tien dagen in New York met lot genoten waren natuurlijk makkelijk voor hem, veel mensen om zich heen, veel activiteiten en meer een vakantie- dan een thuisgevoel.

Maar na deze tien dagen werd het permanente gevoel pas duidelijk. Ontvangen worden door een gastfamilie, een familie die hij in zijn hele leven nog nooit gezien had, maar hem per direct behandelden als hun eigen kind en een huis dat hij nog nooit gezien had was het dichtste bij “thuis” dat hij ooit zal komen het komende jaar. Maar het zwaarste, ongetwijfeld, waren alle avonden en weekenden in zijn eentje. Niet naar de kroeg met vrienden, geen sms’jes of telefoontjes, geen AH en geen grote patat gyros met extra tatziki. De drie weken tot de school begonnen waren zwaar en lang. En het feit dat hij na vijf dagen al uit het footballteam werd gekieperd hielp daar ook niet bij. Nul vrienden, nul activiteiten en nul kennis van de omgeving zijn opgeteld nul. “Soms weet je niet wat je hebt tot het er niet meer is”.

Maar het jaar vorderde, mensen begonnen interesse te tonen in hem, het was toch wel wat, zo’n jongen van buiten het land met een hakke takke Engels accent. Hij deed zijn best om actief te worden binnen de school, hij ging bij een eco-clubje, dat regelmatig reisjes deed naar de natuur, hij werd er meteen in opgenomen. Hij deed auditie voor het eerste toneelstuk waarin hij uiteindelijk een klein rolletje kreeg, maar ook daar werd hij direct in opgenomen. Naarmate het jaar vorderde werd hij bekender en bekender, en kreeg hij meer en meer vrienden. Weekenden waarin hij in zijn eentje TV keek werden weekenden waarin hij volgeboekt zat. Hij werd uitgenodigd op feestjes van slecht bier en rode plastic bekertjes tot netjes in pak dineren.

Maar zoals elk sprookje heeft ook deze een einde. Zijn laatste weken waren weer net zo zwaar als zijn eerste. Nog minder tijd dan ooit, en nog meer vrienden dan ooit. Zo was er weinig tijd om na te denken. Maar als hij terugkijkt op het jaar, met een grote rol in een mega-musical en een typisch eind gala, kijkt hij terug op een van, dan wel niet het beste jaar van zijn leven. Ironisch dat die weken juist zo zwaar voor hem waren vanwege het feit dat de rest van zijn jaar zo geweldig was.

Nu alles over is realiseert hij zich dat hij geworden was waar hij vroeger slechts van kon dromen. Van nul vrienden tot een van de beroemdste mensen in de school. Hij leefde zijn eigen “American Dream”.

De Amerikanen zijn misschien niet heel slim als het gaat om topografische kennis, maar wees nou eens eerlijk, hoeveel mensen in Nederland kunnen Afghanistan aanwijzen op een aardbol? Kan jij het zelf?
Amerikanen zijn een hele hoop dingen, maar een ding dat ze absoluut niet zijn is oppervlakkig. Ze zijn altijd heel geïnteresseerd en spontaan. En heb je er wel eens over nagedacht dat misschien wij juist de oppervlakkige zijn door Amerikanen te stereotyperen? Ik hou van Amerika en zijn inwoners, het is een goed volk.

Vrede, Huub

Mijn dagboek: “Only in America”

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl